غذا خوردن محدود به زمان چگونه بر کاهش وزن اثر میگذارد؟
غذا خوردن محدود به زمان، نوعی الگوی غذایی است که در آن فرد تمام وعدههای غذایی و میانوعدههای خود را در یک بازه زمانی مشخص در طول روز مصرف میکند. پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز در مطالعهای ۱۲ هفتهای بررسی کردند که آیا این روش میتواند حتی بدون کاهش مقدار کالری دریافتی، به کاهش وزن یا تغییر رفتارهای غذایی کمک کند یا خیر.
در این مطالعه، افراد مبتلا به چاقی که پیشدیابت یا دیابت نوع ۲ کنترلشده با رژیم غذایی داشتند، به دو گروه تقسیم شدند. گروه نخست وعدههای غذایی خود را در یک بازه ۱۰ ساعته مصرف میکردند و گروه دوم الگوی معمول غذا خوردن خود را در یک بازه ۱۶ ساعته ادامه دادند. نکته مهم این بود که میزان کالری دریافتی در هر دو گروه متناسب با نیاز افراد تنظیم شده بود تا وزن اولیه آنها حفظ شود.
نتایج نشان داد افرادی که از برنامه ۱۰ ساعته غذا خوردن محدود به زمان پیروی کردند، بهطور متوسط کاهش وزن داشتند؛ بااینحال، میزان کاهش وزن آنها تفاوت زیادی با گروه دیگر نداشت.
کاهش وزن با بازه غذایی ۱۰ ساعته
در مجموع ۳۹ نفر در این پژوهش شرکت کردند؛ ۱۹ نفر در گروه بازه غذایی ۱۰ ساعته و ۲۰ نفر در گروه بازه غذایی ۱۶ ساعته قرار گرفتند. شرکتکنندگان بین ۱۸ تا ۶۹ سال سن داشتند و بیشتر آنها زن و سیاهپوست بودند.
تمام وعدههای غذایی شرکتکنندگان توسط متخصصان تغذیه پژوهشی در واحد تحقیقات بالینی Johns Hopkins ProHealth در بالتیمور آماده و ارائه شد. رژیم غذایی هر دو گروه بر اساس الگوی DASH تنظیم شده بود؛ الگویی که بر محدود کردن گوشت قرمز، غذاهای پرچرب، قند و نمک تأکید دارد.
پس از ۱۲ هفته، میانه کاهش وزن در گروهی که از بازه ۱۰ ساعته استفاده کرده بودند ۲.۷ درصد بود. این رقم در گروهی که طی ۱۶ ساعت غذا میخوردند ۲.۵ درصد گزارش شد.
بنابراین، یافتهها نشان میدهد که غذا خوردن محدود به زمان میتواند با کاهش وزن همراه باشد، حتی زمانی که فرد بهطور مشخص کالری مصرفی خود را کاهش نمیدهد. بااینحال، تفاوت کاهش وزن میان دو گروه نسبتاً اندک بود.
غذا خوردن محدود به زمان و رفتارهای غذایی
یکی از بخشهای مهم این پژوهش، بررسی تغییرات مربوط به نحوه تعامل افراد با غذا بود. پژوهشگران دریافتند هر دو گروه در پایان مطالعه، محدودیت بیشتری در رفتار غذایی خود گزارش کردند.
همچنین شرکتکنندگان اعلام کردند تمایل کمتری به غذا خوردن در شرایط استرسزا دارند و در مجموع، حساسیت کمتری نسبت به احساس گرسنگی نشان میدهند. این تغییرات با استفاده از پرسشنامه سهعاملی رفتار خوردن ارزیابی شد؛ ابزاری که برای بررسی نگرش و رفتار افراد نسبت به غذا مورد استفاده قرار گرفت.
پژوهشگران بر این اساس مطرح کردند که بخشی از اثرات مشاهدهشده ممکن است به تغییر الگوی رفتاری و ساختارمندتر شدن زمان غذا خوردن مربوط باشد.
آیا غذا خوردن محدود به زمان هورمونهای اشتها را تغییر میدهد؟
پژوهشگران برای بررسی اینکه آیا این روش غذایی فراتر از کاهش وزن، تغییرات زیستی مشخصی ایجاد میکند، نمونههای خون ناشتا را پیش و پس از مداخله بررسی کردند.
آنها سطح دو هورمون مرتبط با اشتها، یعنی گرلین و لپتین را اندازهگیری کردند. همچنین برخی نشانگرهای مرتبط با التهاب، از جمله پروتئین واکنشگر C، کورتیزول و sRAGE، مورد بررسی قرار گرفتند.
نتایج نشان داد تفاوت مشخصی میان دو گروه در این شاخصها وجود نداشت. به بیان دیگر، پژوهشگران شواهدی پیدا نکردند که نشان دهد بازه غذایی کوتاهتر، بهطور مستقل و جدا از سایر عوامل، تغییر قابل توجهی در هورمونهای اشتها یا نشانگرهای التهاب ایجاد میکند.
محدودیت مهم مطالعه درباره غذا خوردن محدود به زمان
یکی از نکات مهم برای تفسیر نتایج، تعداد نسبتاً کم شرکتکنندگان است. این پژوهش تنها ۳۹ نفر را دربر گرفت و بیشتر شرکتکنندگان زن و سیاهپوست بودند. بنابراین نتایج آن مستقیماً قابل تعمیم به تمام گروههای جمعیتی نیست.
از سوی دیگر، مطالعه تنها ۱۲ هفته ادامه داشت. به همین دلیل، این پژوهش اطلاعاتی درباره تأثیر طولانیمدت غذا خوردن محدود به زمان ارائه نمیکند.
همچنین هدف اصلی پژوهش، جدا کردن اثر زمانبندی وعدههای غذایی از اثر کاهش کالری بود. به همین دلیل، همه شرکتکنندگان وعدههایی با میزان کالری مشخص دریافت کردند. این طراحی به پژوهشگران اجازه داد بررسی کنند که آیا محدود کردن زمان غذا خوردن، در شرایطی که کالری کاهش پیدا نمیکند، اثر مستقلی دارد یا خیر.
غذا خوردن محدود به زمان چه چیزی را نشان میدهد؟
این مطالعه نشان میدهد که یک بازه غذایی ۱۰ ساعته میتواند در افرادی مبتلا به چاقی و پیشدیابت یا دیابت نوع ۲ کنترلشده با رژیم غذایی، با کاهش متوسط وزن همراه باشد؛ حتی زمانی که مقدار کالری دریافتی بهطور مشخص کاهش داده نمیشود.
بااینحال، پژوهشگران تغییر مشخصی در هورمونهای اشتها یا نشانگرهای التهاب پیدا نکردند و کاهش وزن دو گروه نیز بسیار نزدیک به یکدیگر بود. بنابراین، یافتههای این مطالعه بیشتر بر نقش احتمالی زمانبندی غذا خوردن و تغییر رفتارهای غذایی تمرکز دارد، نه اثبات یک سازوکار زیستی منحصربهفرد برای این روش.
پژوهشگران جانز هاپکینز در ادامه قصد دارند بررسی کنند که آیا غذا خوردن محدود به زمان میتواند به حفظ کاهش وزنی که با روشهای دیگر، از جمله داروهای آگونیست گیرنده.
منبع
بیشتر بخوانید…
فستینگ متناوب ۱۶:۸؛ روشی مؤثر برای کاهش وزن اما نه لزوماً کنترل فشار خون
