اخترشناسان با بررسی دقیق سحابی سیاره نمای NGC 1514، معروف به «گوی بلورین»، به جزئیات تازهای از نحوه شکلگیری این ساختار کیهانی دست یافتهاند. این سحابی که در فاصله ۸۰۰ سال نوری از زمین قرار دارد، در واقع بقایای گازهای فورانشده از یک ستاره غولپیکر در آستانه مرگ است. بر خلاف سحابیهای کروی ساده، ساختار پیچیده و حلقههای درخشان این جرم آسمانی، سالها به عنوان یک معمای علمی برای کیهانشناسان مطرح بوده است.
یافتههای جدید نشان میدهند که عامل اصلی ساختار منحصربهفرد این سحابی سیاره نما، حضور یک ستاره همدم در کنار ستاره در حال مرگ است. برهمکنش گرانشی میان این دو ستاره نزدیک به هم، گازهای خروجی را به شکل پوستههای متقارن و متراکم درآورده و این نمای شبیه به گوی بلورین را خلق کرده است؛ کشف مهمی که به دانشمندان کمک میکند تا فرآیندهای فیزیکی پایان عمر ستارگان و چگونگی غنیسازی فضا با عناصر سنگین را بهتر درک کنند.
