دانشمندان علوم فضایی در حال بررسی این موضوع هستند که آیا «تایتان»، بزرگترین قمر زحل، میتواند پس از ماه و مریخ، مقصد بعدی سفرهای سرنشیندار انسان باشد. تایتان تنها جرم در منظومه شمسی (بجز زمین) است که اتمسفری غلیظ و مایعات سطحی پایدار دارد.
این جو ضخیم نیتروژنی، بر خلاف مریخ، میتواند سپر محافظتی قدرتمندی در برابر تابشهای کیهانی مرگبار برای فضانوردان ایجاد کند و چالشهای مهندسی سکونتگاههای فضایی را کاهش دهد.
وجود دریاچههایی از متان و اتان مایع در کنار احتمال وجود اقیانوس آب گرم در زیر پوسته یخی تایتان، این قمر را به آزمایشگاهی بینظیر برای مطالعه خاستگاه حیات تبدیل کرده است.
با اجرای ماموریت پهپاد فضایی «دراگونفلای» (Dragonfly) ناسا در اواخر این دهه، دانشمندان امیدوارند پاسخهای روشنی برای امکان بقای انسان و کشف نشانههای زیستی اولیه در این جهانِ منجمد (تایتان)؛ اما پویا بیابند؛ کاوشی که مرزهای جاهطلبی بشر را جابهجا خواهد کرد.
